pl | en

Wyszukiwanie:


[ zaawansowane ]
 





Udostępnij
 

Wysoka koło Łańcuta, w znanych dziś dokumentach występująca od 1384 roku, nie
zapisała się w historii jakimiś ważnymi wydarzeniami. Nie ma w niej też obiektów,
które przyciągałyby uwagę encyklopedii czy przewodników turystycznych. Jednak
dla badań nad dziejami regionu łańcuckiego i dawnej ziemi przemyskiej wieś ta ma
szczególne znaczenie, a to dlatego, że w archiwach Przemyśla, Lwowa, Warszawy i Kijowa zachowało się stosunkowo dużo dotyczących jej źródeł pisanych, począwszy od 1550 roku.

Jednym z tych zabytków jest księga sądowa z lat 1665-1792, której treść została
zaprezentowana w niniejszej publikacji. Wysoka – jako wieś lokowana w XIV wieku
na prawie magdeburskim – posiadała samorząd w postaci sądu wójtowsko-ławniczego. Z różnych źródeł wynika przy tym, że z Zachodu pochodziły nie tylko regulacje
prawne; wywodziła się stamtąd także większość mieszkańców Wysokiej. Potomkowie tych średniowiecznych osadników, zamieszkałych m.in. pod Łańcutem, zwani
byli w XVII i XVIII wieku „Głuchoniemcami”.

Książki wydane w ramach serii:

 

Wydania drukowane





(c) Księgarnia Akademicka